![\"Venus-schaal](\"https:\/\/upstreamtrophies.com\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/Venus-Rosewater-Dish.jpg\" "\\"\\"")
<\/figure>\n\n\n\nEen trofee zoals geen ander<\/strong><\/h2>\n\n\n\nDe Venus Rosewater Dish wordt sinds 1886 uitgereikt aan de winnares van het Wimbledon-damestoernooi. Het is een gedeeltelijk verguld schaaltje van sterling zilver. Geen beker. Geen schotel in de gebruikelijke zin. Iets wat meer lijkt op een ceremonieel bekken, het soort voorwerp dat je in een museum zou verwachten, in plaats van te worden overhandigd aan iemand die net vijf sets keiharde sport heeft gespeeld in de julizon.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
In het midden staat een figuur van de Gematigdheid, zittend op een kist met een lamp in haar rechterhand en een kan in haar linkerhand. Om haar heen bevinden zich de vier klassieke elementen: aarde, water, lucht, vuur. Langs de rand staan voorstellingen van de zeven vrije kunsten: grammatica, retorica, logica, meetkunde, rekenkunde, muziek, astronomie, allemaal onder toezicht van de godin Minerva. <\/p>\n\n\n\n
Elk element van het oppervlak heeft betekenis. Het object is ontworpen met een interne logica, een symbolisch programma. Er zijn geen decoratieve keuzes gemaakt om de ruimte op te vullen.<\/p>\n\n\n\n
De kopie die het origineel werd<\/strong><\/h2>\n\n\n\nWat interessant is, is dat dit geen origineel ontwerp is. De Wimbledon-trofee is een replica van een 16e-eeuwse renaissance-fluweelbekken, oorspronkelijk ontworpen door de Franse fluweelbewerker Fran\u00e7ois Briot, een veelvoorkomend ceremonieel object dat diende als schaal voor rozenwater bij formele bijeenkomsten. De mal die werd gebruikt om de trofee te maken, werd genomen van een gipsafgietsel van de versie van de schaal in het Louvre, die rond 1849 werd verkocht aan de Birminghamse zilversmeden Elkington and Co.\u00a0<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/upstreamtrophies.com\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/Venus-Rosewater-Dish-Original.jpg\" "\\"\\"")
(Bron<\/a>)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nDit betekent dat de Wimbledon-trofee voor de vrouwen een kopie is van een museumstuk, dat op zijn beurt weer een kopie was van een 400 jaar oude tinnen schaal die helemaal niets met tennis te maken had!\u00a0<\/p>\n\n\n\n
We hebben het vaak over baanbrekende sporten of toernooien die een kans hebben om een nieuwe stijl te smeden. Nou, in de jaren 1800 had Wimbledon die kans. De wereld van de wedstrijdsporten was nog niet zo verzadigd als vandaag de dag, en toch vonden de makers een kans om iets anders te cre\u00ebren dan de standaard beker. Misschien was het een poging om onderscheid te maken tussen de vrouwen- en mannentoernooien, of misschien was het simpelweg een kans om een ge\u00ebtst verhaal van goddelijkheid te cre\u00ebren voor de zeer gewilde prijs door de symbolen die op de plaat zijn gegraveerd.<\/p>\n\n\n\n
Wat de reden ook was, de All England Club vond een bestaand object met het juiste gewicht en de juiste uitstraling, en maakte het van hen. En het werkte, volledig, tot op het punt waarop de Rosewater Dish nu meer synoniem is met Wimbledon dan het origineel met het Louvre.<\/p>\n\n\n\n
Hoe een geleend object een symbool werd<\/strong> van de overwinning<\/h2>\n\n\n\nMatigheid, de vrije kunsten, de vier elementen: niets daarvan heeft een specifiek verband met tennis. En toch heeft het voorwerp betekenis, echte betekenis, vanwege de reis die het heeft afgelegd. <\/p>\n\n\n\n
De namen van alle vrouwelijke kampioenen sinds Blanche Bingley in 1886 staan erin gegraveerd. De geschiedenis die dit voorwerp in de loop van 140 jaar heeft opgebouwd, heeft de oorspronkelijke symboliek een geheel nieuwe betekenis gegeven.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/upstreamtrophies.com\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/Mens-Wimbledon-Trophy.png\" "\\"\\"")
<\/figure>\n\n\n\nDe trofee voor de mannen daarentegen is een Victoriaanse beker met een ananas erop. De ananas was in het Victoriaanse tijdperk een statussymbool \u2013 en ook hier geldt weer dat het niets met de sport te maken heeft. De beker is op een conventionele manier mooi. Hij komt goed over op foto\u2019s. Maar vergeleken met de Rosewater Dish ontbreekt het de vorm aan vernieuwing.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Het bord kan ook als iets anders worden gezien: een subjectief object. Iets dat voor verschillende toeschouwers een andere betekenis heeft. Iets dat meer vragen oproept dan het beantwoordt.<\/p>\n\n\n\n
Het object overleeft het moment<\/strong><\/h2>\n\n\n\nEleanor Thomas, collectiebeheerder bij het Wimbledon Lawn Tennis Museum, heeft opgemerkt dat de Dish inmiddels zijn oorsprong als decoratieve prijs heeft ontgroeid en op zichzelf een symbool van prestatie is geworden. Net als een Oscar heeft de titel van Wimbledon-kampioen wereldwijd veel gewicht.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
De Venus Rosewater Dish staat symbool voor het hoogtepunt van een carri\u00e8re in het vrouwentennis, en de betekenis ervan is inmiddels groter geworden dan de trofee zelf. Maar het begon allemaal met een ontwerp dat opvallend genoeg was om de aandacht te trekken en aantrekkelijk genoeg om status te verlenen \u2013 en dat is volgens ons waar elk trofeeontwerp mee zou moeten beginnen.<\/p>\n\n\n\n
Het gaat er niet om of het er duur uitziet, of dat het voldoet aan het standaardbeeld van een trofee. Maar wel of het voorwerp voldoende interne logica bezit om iets te betekenen dat verder reikt dan het moment waarop het wordt uitgereikt. Zal iemand die het tien jaar later oppakt, zonder enige context, de diepgang kunnen voelen van de gedachte die erachter schuilgaat?<\/p>\n\n\n\n
De opdracht voor elke trofee die we maken begint met dezelfde vragen: waar staat dit evenement voor, voor wie is het bedoeld, en wat moet het object uitdragen dat de trofee zelf niet kan overbrengen? Het antwoord bepaalt alles: de vorm, het oppervlak, hoe het aanvoelt als je het vasthoudt \u2013 veel daarvan kan worden bepaald door het gebruikte materiaal, dat op zichzelf al op verschillende niveaus een boodschap kan overbrengen. We leggen de herkomst van elk materiaal vast in een materiaalpaspoort, omdat de reis van het materiaal een groot deel uitmaakt van het verhaal dat het object vertelt.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/upstreamtrophies.com\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/Wimbledon-Trophies.jpg\" "\\"\\"")
(Bron<\/a>)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nDe Rosewater Dish was niet speciaal voor Wimbledon ontworpen. Het object droeg al eeuwenoude betekenis in zich toen het arriveerde, en Wimbledon maakte het zich eigen. Tegenwoordig hebben de meeste organisaties die mogelijkheid niet meer. De ontwerpers moeten dat werk vanaf nul opbouwen: een object cre\u00ebren met een basis die stevig genoeg is, zodat het evenement in de prijs kan groeien, in plaats van eruit te groeien. <\/p>\n\n\n\n
Interessante artikelen, rechtstreeks in je inbox. <\/h2>\n\n\n\n
Wat interessant is, is dat dit geen origineel ontwerp is. De Wimbledon-trofee is een replica van een 16e-eeuwse renaissance-fluweelbekken, oorspronkelijk ontworpen door de Franse fluweelbewerker Fran\u00e7ois Briot, een veelvoorkomend ceremonieel object dat diende als schaal voor rozenwater bij formele bijeenkomsten. De mal die werd gebruikt om de trofee te maken, werd genomen van een gipsafgietsel van de versie van de schaal in het Louvre, die rond 1849 werd verkocht aan de Birminghamse zilversmeden Elkington and Co.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Dit betekent dat de Wimbledon-trofee voor de vrouwen een kopie is van een museumstuk, dat op zijn beurt weer een kopie was van een 400 jaar oude tinnen schaal die helemaal niets met tennis te maken had!\u00a0<\/p>\n\n\n\n We hebben het vaak over baanbrekende sporten of toernooien die een kans hebben om een nieuwe stijl te smeden. Nou, in de jaren 1800 had Wimbledon die kans. De wereld van de wedstrijdsporten was nog niet zo verzadigd als vandaag de dag, en toch vonden de makers een kans om iets anders te cre\u00ebren dan de standaard beker. Misschien was het een poging om onderscheid te maken tussen de vrouwen- en mannentoernooien, of misschien was het simpelweg een kans om een ge\u00ebtst verhaal van goddelijkheid te cre\u00ebren voor de zeer gewilde prijs door de symbolen die op de plaat zijn gegraveerd.<\/p>\n\n\n\n Wat de reden ook was, de All England Club vond een bestaand object met het juiste gewicht en de juiste uitstraling, en maakte het van hen. En het werkte, volledig, tot op het punt waarop de Rosewater Dish nu meer synoniem is met Wimbledon dan het origineel met het Louvre.<\/p>\n\n\n\n Matigheid, de vrije kunsten, de vier elementen: niets daarvan heeft een specifiek verband met tennis. En toch heeft het voorwerp betekenis, echte betekenis, vanwege de reis die het heeft afgelegd. <\/p>\n\n\n\n De namen van alle vrouwelijke kampioenen sinds Blanche Bingley in 1886 staan erin gegraveerd. De geschiedenis die dit voorwerp in de loop van 140 jaar heeft opgebouwd, heeft de oorspronkelijke symboliek een geheel nieuwe betekenis gegeven.<\/p>\n\n\n\n De trofee voor de mannen daarentegen is een Victoriaanse beker met een ananas erop. De ananas was in het Victoriaanse tijdperk een statussymbool \u2013 en ook hier geldt weer dat het niets met de sport te maken heeft. De beker is op een conventionele manier mooi. Hij komt goed over op foto\u2019s. Maar vergeleken met de Rosewater Dish ontbreekt het de vorm aan vernieuwing.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Het bord kan ook als iets anders worden gezien: een subjectief object. Iets dat voor verschillende toeschouwers een andere betekenis heeft. Iets dat meer vragen oproept dan het beantwoordt.<\/p>\n\n\n\n Eleanor Thomas, collectiebeheerder bij het Wimbledon Lawn Tennis Museum, heeft opgemerkt dat de Dish inmiddels zijn oorsprong als decoratieve prijs heeft ontgroeid en op zichzelf een symbool van prestatie is geworden. Net als een Oscar heeft de titel van Wimbledon-kampioen wereldwijd veel gewicht.\u00a0<\/p>\n\n\n\n De Venus Rosewater Dish staat symbool voor het hoogtepunt van een carri\u00e8re in het vrouwentennis, en de betekenis ervan is inmiddels groter geworden dan de trofee zelf. Maar het begon allemaal met een ontwerp dat opvallend genoeg was om de aandacht te trekken en aantrekkelijk genoeg om status te verlenen \u2013 en dat is volgens ons waar elk trofeeontwerp mee zou moeten beginnen.<\/p>\n\n\n\n Het gaat er niet om of het er duur uitziet, of dat het voldoet aan het standaardbeeld van een trofee. Maar wel of het voorwerp voldoende interne logica bezit om iets te betekenen dat verder reikt dan het moment waarop het wordt uitgereikt. Zal iemand die het tien jaar later oppakt, zonder enige context, de diepgang kunnen voelen van de gedachte die erachter schuilgaat?<\/p>\n\n\n\n De opdracht voor elke trofee die we maken begint met dezelfde vragen: waar staat dit evenement voor, voor wie is het bedoeld, en wat moet het object uitdragen dat de trofee zelf niet kan overbrengen? Het antwoord bepaalt alles: de vorm, het oppervlak, hoe het aanvoelt als je het vasthoudt \u2013 veel daarvan kan worden bepaald door het gebruikte materiaal, dat op zichzelf al op verschillende niveaus een boodschap kan overbrengen. We leggen de herkomst van elk materiaal vast in een materiaalpaspoort, omdat de reis van het materiaal een groot deel uitmaakt van het verhaal dat het object vertelt.<\/p>\n\n\n\n De Rosewater Dish was niet speciaal voor Wimbledon ontworpen. Het object droeg al eeuwenoude betekenis in zich toen het arriveerde, en Wimbledon maakte het zich eigen. Tegenwoordig hebben de meeste organisaties die mogelijkheid niet meer. De ontwerpers moeten dat werk vanaf nul opbouwen: een object cre\u00ebren met een basis die stevig genoeg is, zodat het evenement in de prijs kan groeien, in plaats van eruit te groeien. <\/p>\n\n\n\nHoe een geleend object een symbool werd<\/strong> van de overwinning<\/h2>\n\n\n\n
<\/figure>\n\n\n\nHet object overleeft het moment<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Interessante artikelen, rechtstreeks in je inbox. <\/h2>\n\n\n\n